‘Ons doel is om overal stukjes bos te maken’

• Project: Beek en bos
• Locatie: Budel
• Initiatiefnemer: Stichting Beekenbos
• Omvang: 1,4 ha
• Periode: 2021
• Natuurtype: beekbegeleidend bos

Het was op de jaarlijkse familiedag toen Joost van Beek – ooit werkzaam bij de Dienst Landelijk gebied – zijn familieleden een gewetensvraag stelde. Wie van jullie maakt bij het boeken van een vliegreis gebruik van de knop om je uitstoot te compenseren? Nul vingers gingen de lucht in, want: te abstract, en kun je zoiets wel vertrouwen. Van Beek had dit antwoord verwacht en legde zijn broers, zussen, zwagers, schoonzussen, neven en nichten een tweede vraag voor: wat als we het zelf gaan doen, wat als we in ons eigen bos de CO2-uitstoot van ons reisgedrag compenseren? Daarvoor bleek een deel van de familie wel te porren en met steun van vijf gezinnen – waaronder dat van zwager Gerard en neef Jacco Sipkema – ging Van Beek aan de slag. ‘Eerst hebben we in Zweden gekeken, maar dat was te veel gedoe. Uiteindelijk kwamen we via via bij een familie in Udenhout uit. Zij hadden bij Budel een bos van 4,7 hectare in de aanbieding. Gerard en ik zijn erlangs gedaan, de klik was er en over de prijs waren we het zo eens.’

Dit zogenoemde Bergbos vormde het startschot voor de stichting Beekenbos, waar deelnemende familieleden, vrienden en kennissen via donaties een bijdrage leveren aan het onderhoud en de aanplant van nieuwe bomen. Op de site van Beekenbos staat welk bedrag wenselijk is: voor elke 1000 kilometer 9 euro. Dit richtbedrag is, zo staat erbij, wel vrij laag ingeschat.

Met het opgehaalde geld kochten Van Beek en co via een openbare inschrijfprocedure van het Groen Ontwikkelfonds een stuk grond van 0,7 hectare, gevolgd door de aankoop van het naastgelegen en net zo grote perceel. Het is de bedoeling om de komende jaren meer van dit soort percelen aan te kopen. ‘We willen overal in het gebied stukjes bos maken. De rode draad is dat we gronden zoeken die langs beken liggen. Zo hopen we tot zo’n 20 hectare te komen.’

‘Het doel is de opslag van CO2, dus bomen weghalen is uit den boze. Als we al kappen, laten we het hout liggen’

Om nieuw bos te maken, won de familie advies in bij bosdeskundigen en hoveniers. Maar, zo stelt Van Beek, door enkele goede artikelen te lezen kom je ook een heel eind. Hij somt op: geen dennen, maar loofbomen, niet te dicht, maar ook niet te ver uit elkaar. En heel belangrijk: de jonge loten in kokers zetten zodat ze niet door dieren worden aangevreten. Op het laatst aangekochte perceel zaaide de familie een bloemrijk mengsel om de dichte agrarische grond open te werken en vitaal te maken. Het leverde een prachtig gezicht op toen ze in het najaar de jonge bomen plantten. Van Beek: ‘We stonden midden in een bloemenzee.’ Over de wijze van beheer is Van Beek uitgesproken. De opslag van CO2 is het doel, dus bomen weghalen is uit den boze. Hoewel ze daar soms niet omheen kunnen – in het midden van het Bergbos woekert de Amerikaanse eik. ‘Die kappen of snoeien we. Maar het hout laten we liggen.’

De plantdagen zijn uitgegroeid tot alternatieve familiedagen. Iedereen komt helpen, en een imkerhuis in de buurt wordt afgehuurd voor lunch en borrel. Van Beek hoopt dat de nieuwe generatie het stokje overneemt en is dan ook blij dat neef Jacco sinds kort in het stichtingsbestuur zit. ‘Hij heeft tussen onze bospercelen een wandeling uitgezet, die door de gemeente is opgenomen in het provinciale wandelnetwerk. Hoe mooi is dat?’